Τι είναι το Συμβούλιο Τεχνών Ελλάδας;

Το Συμβούλιο Τεχνών Ελλάδας είναι μη κερδοσκοπικός φορέας που συμβάλει στην αναβάθμιση των μοντέλων διαχείρισης, προώθησης και χρηματοδότησης έργου στις Τέχνες, ενθαρρύνοντας τη βελτιστοποίηση των συνθηκών εργασίας και παραγωγικότητας των κλάδων και τον τομέων του Πολιτισμού στην Ελλάδα. Το Συμβούλιο Τεχνών Ελλάδας σήμερα είναι μέλος διεθνών κοινοπραξιών προβάλλοντας τον φορέα και τις δράσεις του στο εξωτερικό και πραγματοποιεί σειρά συμμετοχών σε Φόρα του εξωτερικού κάθε χρόνο.

Η Διοίκηση του Συμβουλίου Τεχνών Ελλάδας, στοχεύει στη δημιουργία και υγιή ανάπτυξη του οργανογράμματος του οργανισμού, με στόχο την ευρύτερη, ποικιλότροπη και εξειδικευμένη στήριξη του εσωτερικού και του εξωτερικού περιβάλλοντος, κυρίως των ελληνικών οργανισμών τεχνών, δημιουργικών βιομηχανιών και πολιτισμού και των καλλιτεχνών και πολιτιστικών φορέων που ζουν και παράγουν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Λίγα για την ιστορία. Την περίοδο 1998 με 2000 ο Παναγιώτης Νόιφελτ (Πρόεδρος σήμερα του Συμβουλίου Τεχνών Ελλάδας), συνέδεσε και παρουσίασε το φαινόμενο Βιλφρέντο Παρέτο και το αξίωμα Γιόζεφ Γιουράν με τους τομείς της πολιτισμικής και πολιτιστικής διαχείρισης και οικονομίας, εντάσσοντας μια διαφορετική αντίληψη σε θέματα πολιτισμού, ισονομίας και υγιούς κατανομής των πόρων για τον πολιτισμό. Εκείνη την εποχή, οι κλάδοι της οικονομίας δεν επιδείκνυαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή ζήλο για την οικονομία του πολιτισμού, καθώς το ενδιαφέρον ήταν στραμμένο στις νέες τεχνολογίες και στα παράγωγα. Σχετικές τοποθετήσεις με την οικονομία του πολιτισμού θεωρούνταν ατεκμηρίωτες, έως και γραφικές. Μόνο μετά το 2002 όταν ισχυροί οργανισμοί επένδυσαν τελικά στην έρευνα των οικονομικών διαστάσεων του πολιτισμού, διαφοροποιήθηκαν σιγά-σιγά αλλά σταθερά οι θέσεις των διεθνών ρυθμιστικών φορέων. Ως εκ τούτου, ακριβώς επειδή είχε αρχίσει να καθιερώνεται ως αξίωμα η παραδοχή, πως ακωδικοποίητα, η πολιτιστική και δημιουργική οικονομία υπήρχε ανέκαθεν, φωνές έως τότε αδύναμες, κατέλαβαν το δικό τους χώρο σε αυτό το νέο στερέωμα της πολιτιστικής οικονομίας και διαχείρισης. Στην Ευρώπη αυτό έγινε μετά από αίτημα της Κομμισσιόν την ίδια περίοδο, σε άμεση συνεργασία με το νεοϊδρυθέν τμήμα Δημιουργικής Οικονομίας του τμήματος Εμπορίου και Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών και άλλους διεθνείς οργανισμούς, κυρίως για δυο λόγους: να ανακόψουν την αρρύθμιστη και ιλιγγιώδη ανάπτυξη ανεξέλεγκτων εισροών κεφαλαίων και επενδύσεων των ιδιωτικών τομέων στον πολιτισμό ή από τον πολιτισμό, και να αξιοποιήσουν τα πλεονάσματα παραγόμενων πολιτιστικών κεφαλαίων από τους κλάδους των τεχνών, προς όφελος των κοινωνιών, ενθαρρύνοντας τις κοινωνικές ισορροπίες και σταθερότητα, αυξάνοντας με δημιουργικό τρόπο παράλληλα το ενεργητικό του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, μέσα από σειρά νέων προγραμμάτων στήριξης έργου. Σε όλα αυτά, μεγάλη ήταν η συμβολή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και πανεπιστημίων (1994). Ακόμη και σε χώρες με αναπτυγμένη τη διάθεση της πολιτιστικής διαχείρισης και ιστορική διαδρομή μέσα από κρατικές και ιδιωτικές δομές, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οικονομικές συναλλαγές ήταν εξαιρετικά απλουστευμένες και μέσα από αυτοματοποιημένες πολιτικές αποφάσεις. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά και σίγουρα πιο ώριμα.

Ανάπτυξη του Συμβουλίου Τεχνών

Για ένα καλύτερο ποιοτικό αποτέλεσμα στην πολιτιστική διαχείριση και οικονομία, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τη θέση μας, τις θέσεις των καλλιτεχνών, τη θέση της πολιτείας, και τις θέσεις των αγορών. Τα προσδοκώμενα, αποτελούν τους βασικούς στόχους, που είναι αποτέλεσμα διαρκών ρυθμίσεων και επαναπροσδιορισμών, σε άμεση συνεργασία και επικοινωνία με τους ενδιαφερόμενους και εν δράσει άτομα και φορείς, που δυναμικά στηρίζουν το διαρκώς αναπτυσσόμενο περιβάλλον των τεχνών, των δημιουργικών βιομηχανιών και του πολιτισμού.

Ο κεντρικός στόχος, είναι η συμβολή του Συμβουλίου Τεχνών, στην ποιοτική και ποσοτική ανάπτυξη της παραγωγικότητας, και στην ενθάρρυνση της αρχής της ανταποδοτικότητας, με τελικό αποδέκτη τον άνθρωπο που συμμετέχει στα δρώμενα της πόλης, τον πολίτη, τον ακροατή, το δημιουργό και τον λειτουργό.

Για να μπορέσουν τα έργα των ανθρώπων να γίνουν μια πραγματικότητα που θα απολαύσουμε όλοι, το Συμβούλιο Τεχνών αντιλαμβάνεται την ιδιαιτερότητα των δημιουργών και των έργων τους, ως μια αξία μοναδική. Έτσι έχουμε δομήσει εξειδικευμένο μοντέλο διαχείρισης που κάνει ακριβώς αυτό, αποδέχεται, εναγγαλίζει, συμπεριλαμβάνει, και εξετάζει κατά περίπτωση και με ασφάλεια τις εισερχόμενες προτάσεις.

Είναι απαραίτητο η ανέλιξη των προτάσεων να ξεκινά από τη βάση. Η βάση αυτή σε κάποια στιγμή θα κρίνει, ενώ η ίδια βάση σε κάποια άλλη στιγμή θα κριθεί. Αυτή είναι μια από τις βασικές αρχές μιας εύρυθμης και δημοκρατικής κοινωνίας που εμπεριέχει την έννοια και τις αρχές της ενσυναίσθησης, ενταγμένες σε μοντέλο διαχείρισης.

Με την ίδια μέθοδο, σε κάθε στάδιο, μια καλλιτεχνική και πολιτιστική πρόταση εξελίσσεται βαδίζοντας σε μονοπάτια, όπου έχουν περάσει όλοι εκείνοι που κατέχουν τη γνώση (εμπειρική, καλλιεργημένη, επιστημονική ή καθιερωμένη), συμβάλλουν και συνεισφέρουν στις τέχνες και στον πολιτισμό, και παρουσιάζουν άμεσο ενδιαφέρον στη δημιουργικότητα ή επενδυμένο συμφέρον στα πολιτιστικά, και που συνδέονται ακόμη και σωματικά με το ίδιο τους το έργο. Εδώ η σχέση της αναλογικότητας και έργου, αποτελεί κριτήριο και παράγοντα αξιολόγησης και ανάπτυξης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης μιας πρότασης, η κεντρική διοίκηση και η διαχείριση, είναι απαραίτητο να ακολουθούν παράλληλο μοντέλο στήριξης του φορέα και των έργων, των οργανισμών και των δημιουργών που αιτήθηκαν τη στήριξη του Συμβουλίου Τεχνών. Με αυτόν τον τρόπο το Συμβούλιο Τεχνών θα μπορεί να εγγυηθεί τη διαρκή στήριξη και τη συνέχεια του καλού έργου. του φορέα.

Προσβλέπουμε στη διαρκή ανάπτυξη σταθερών σχέσεων και έργων. Αυτή (η ανάπτυξη) βάσει σχεδιασμού, επιδιώκουμε να είναι συνεχής, ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη σε κάθε της βήμα.

Συμβούλιο Τεχνών Ελλάδας

Μοιραστείτε το...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest
Email this to someone
email